Je i-phone of je leven!

Geplaatst op Geupdate op

door Greetje Remmerde – Pensioendoehetzelf.nl (19-03-2014)

Het woord pensioen wordt vaak uitgesproken in combinatie met het woord verzekering of in  één woord: pensioenverzekering. Verzekeren, weten we, kost geld en moet je alleen doen als je niet zelf het risico kunt dragen. Als je bulkt van de centen heb je dus niet of nauwelijks verzekeringen nodig. Je eigen vermogen is dan als het ware een verzekering die voor alle eventualiteiten dekking biedt. Maar wat verzeker je nu eigenlijk met een pensioenverzekering? En is dat wel zo nodig?

Pensioen gaat over verschillende scenario’s in iemands leven. We associëren het vrijwel altijd met stoppen met werken en ouderdom. Wat minder mensen weten en wat ook bij pensioen hoort zijn de scenario’s overlijden en arbeidsongeschiktheid.
We starten doorgaans met pensioensparen als we beginnen met werken. De meesten van ons werken in loondienst; ook veel ondernemers hebben, voor ze hun bedrijf oprichtten, eerst een betaalde baan gehad. Via onze werkgever nemen we deel in een pensioenregeling en storten elk jaar een beetje in ons pensioenpotje. Na veertig jaar is dat genoeg geworden voor een mooie oudedagsvoorziening. Maar wat als je die veertig jaar niet haalt? Omdat je ziek wordt of, erger nog, overlijdt? Dan stopt je pensioenopbouw, maar start de uitkering (aan je nabestaanden) al nog voor je potje vol genoeg zit. Hier is sprake van een risico dat we niet zelf kunnen dragen. Een verzekering biedt uitkomst.

Het leven biedt slechts één zekerheid, en dat is dat het op een dag ooit afgelopen zal zijn. Alleen niemand weet wanneer die dag voor hem of haar zal aanbreken. Op een dergelijke onzekerheid kun je dus niet plannen. Hier ligt nog een risico dat afgedekt moet worden. Het risico dat je pensioenpotje leeg is terwijl je zelf nog een paar jaar te gaan hebt heet, paradoxaal genoeg, het risico van lang leven.

Nu is er iets geks aan de hand met dit soort verzekeringen, levensverzekeringen genaamd. We onderkennen allemaal wel het nut er van, maar toch laten we ze en masse links liggen. Dat we ze überhaupt hebben komt omdat ze vaak aan een ander product zijn gekoppeld of omdat het via de werkgever verplicht is geregeld. Los kopen we ze maar amper. Op de één of andere manier vinden we het zonde van ons geld. We hebben allemaal wel een oom of een buurman die na een leven lang hard werken en pensioenpremie afdragen er zelf maar een paar jaartjes van heeft kunnen genieten. Dat vervult ons met een gevoel van spijt. Weggegooid geld.

Alleen vraag ik me af, waarom hebben we dit gevoel niet als het gaat om een autoverzekering? Er is toch niemand die na tien jaar zijn premie komt terugeisen omdat hij in al die jaren niet één keer tegen een boom is gereden? En waarom verzekeren we wel onze i-phone en niet het nabestaandenrisico? Terwijl de premies voor beide verzekeringen ongeveer even hoog zijn?

 Het is wat cru gezegd dat we ons leven wat meer zouden moeten objectiveren, zeg maar ook als ding zien. Emotioneel klopt dat ook niet, maar verzekeringstechnisch is het misschien zo gek nog niet: je i-phone of je leven?
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s