Leerplicht of zorgplicht? Ofwel: de taak van de adviseur

Geplaatst op Geupdate op

door Greetje Remmerde – Pensioendoehetzelf.nl (10-12-2014)

Het sentiment over banken, financieel adviseurs en hun uitgebrachte adviezen is behoorlijk negatief. De perceptie is dat er alleen maar boeven en schurken werkzaam zijn in de sector. Is dat terecht? Nu is het evident dat er veel fout is gegaan, met als schandalig, alsmaar voortslepend dieptepunt de woekerpolisaffaire. Maar om nu iedereen als boef te bestempelen gaat wat ver. Verwachten we soms niet te veel van onze adviseur?

Als mensen het beeld hebben van een adviseur als “de man die mij rijk gaat maken”, komen velen van een koude kermis thuis. Klinkt logisch, maar je zal ze de kost moeten geven; degenen die denken dat een beleggingsadviseur niets anders doet dan je een lijstje winnende aandelen te presenteren. De werkelijkheid is, dat geen enkele adviseur een kristallen bol heeft. Zijn taak is niet om jou rijk te maken, maar om je te behoeden voor al te grote financiële nalatigheden en blunders. Veel meer dan dat is het niet. Maar onderschat vooral de waarde daarvan niet!

Wat is dan wel de taak van een financieel adviseur? Ik zou zeggen dat hij, net als een dokter, een optimaal productrecept voor zijn klant uit moet schrijven. Optimaal betekent: niet te veel medicijnen (lees: verzekeringen, beleggingsfondsen, lijfrenten etc.) maar ook niet te weinig.

Dan is de volgende vraag: waar ligt dat optimum? En dat is een lastige om te beantwoorden. Dat antwoord is namelijk subjectief. Met andere woorden, eigenlijk weet alleen de klant dat echt. Hij moet dus volledig meewerken met zijn adviseur. En dan is de kunst van de adviseur om, door de juiste vragen te stellen, boven tafel te krijgen wat de klant echt wil. Ik stel me zo voor dat de één daar beter in is dan de andere. En ik vraag me af hoeveel er echt goed in zijn?
Je zou toch haast psycholoog moeten zijn om dat goed te doen? En die heeft het voordeel dat hij wekenlange therapiegesprekken met zijn cliënt mag voeren, waar de financieel adviseur alle wensen en behoeften in hooguit 1 à 2 uur praten boven tafel moet krijgen. Want bij uurtarieven van rond de honderd euro wordt het anders voor de meeste mensen al gauw een (te) kostbare zaak.

Enfin, laten we er van uitgaan dat de adviseur het optimum adequaat heeft bepaald. Dan moet hij nog de beste producten selecteren die er zijn te vinden in termen van prijs, voorwaarden, service etc. En dat is makkelijker om te doen. En dat daar een grote toegevoegde waarde ligt kun je in één van mijn vorige columns lezen (shoppen loont: ook voor financiële producten).

De moeilijkheid van het advies zit hem dus enerzijds in de verwachtingen van de klant zelf en anderzijds in het aanvoelen van zijn wensen en behoeften.

Door alle teleurstellingen die hier hebben plaatsgehad heeft de sector een zorgplicht opgelegd gekregen. Daar kun je natuurlijk van alles van vinden en ik vind dat best wel positief. Maar daarnaast zou ik, best ook voorstander zijn voor een leerplicht van de klant. Immers, er is toch geen enkele adviseur die beter weet wat de klant wil dan de klant zelf?

Dat zou mijn tip voor de beleidsmakers zijn. Als er dan toch meer verantwoordelijkheid naar het individu moet, zorg dan ook dat ze over voldoende kennis beschikken om goed beslagen ten ijs te komen. De oude leus, bedoeld om meisjes te interesseren voor exacte vakken, kan dan misschien uit het stof gehaald worden en weer wat opgepoetst: een slimme meid is ook op haar financiële toekomst voorbereid! Jongens mogen natuurlijk ook meedoen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s